Be careful what you wish for

19 november 2018

 

Oh wat is baren toch geweldig mooi.
Zo mooi dat ik het voor mijn laatste keer helemaal had uitgedacht. Het mag van mij wel 3 dagen duren, ik hoor het me op de cursus nog zeggen, ik ga er een feestje van maken.

 

Nou en dan zit je heerlijk in een restaurant te eten met 37 wk zwanger en dan gaan die oefenweeën wel heel regelmatig. Het toetje (een koffie speciaal die niet te drinken was) laten staan en toch maar naar huis. Nee niet meer op de fiets dat voelt niet goed die nemen de mannen maar mee.

 

Thuis dan toch maar het bevalbad opzetten en behandeltafel uitklappen. Ik ben er klaar voor. Ik ga nog maar even slapen want zo heftig is het ook weer niet. En dan bedenk ik me nog wat ik allemaal niet geregeld heb. De grote schoonmaak zou over 2 dagen pas beginnen kaartje is nog niet af enz enz. Ja de golvingen nemen af en ik val in slaap. Vaak wakker door al het gerommel in mijn buik maar het zet niet door.

 

Volgende dag toch maar even wat visualiseren. Livvie was ook met 37.1 gekomen dus dat mag nu ook wel. Golvingen komen weer op gang toch verloskundige maar eens gebeld dat er van alles gaande is maar niet heel duidelijk. Nou ik kom wel even kijken, ja van alles gaande 3-4 cm geopend mooi soepel. En gelijk weer paniek hup het hoofd in en weg golvingen.

 

Mijn gedachtes: Ik moet nu wel laten zien wat ik kan, het moet een mooie bevalling worden anders willen ze nooit iemand voor een cursus verwijzen.
Maar thuis in bad ik vind het spannend wat als er toch iets mis gaat. Misschien moet ik maar gewoon weer naar het ziekenhuis gaan dat was ook prima.

 

Toen heeft Vincent me even toegesproken dat ik best mezelf mocht blijven en niet als een malle controlefreak moest gedragen. Zo ben je niet en dat werkt ook niet. Zo had hij er niet veel vertrouwen in dat de kleine snel geboren zou worden.
Nee je hebt gelijk we gaan weer gewoon doen het gaat om mij Vincent en de baby en niet om doorverwijzingen. Lekker geslapen en dag 2 van de bevalling was voorbij.

 

 

En ja wat maakte ik mezelf ook wijs. We wisten al lang dat deze meid met 39 weken zou komen. Het is namelijk zo dat Blisse 4-4 is geboren Livvie 11-11 dus deze kleine komt 7-7. Ok dat wordt dus nog 2 weken wachten.

 

En zo gaat het dan 6-7 foodstockfestival eerst nog even naar de Verloskundige en dan heerlijk naar het festival. Ik heb wel weer wat rommelingen maar niet hinderlijk.

 

Ook tijdens het festival wel wat regelmatiger. Maar ik heb geleerd om niet gelijk in beval modus te schieten dus ik ervaar de weeën wel maar kan nog genieten van het festival.

 

Naar huis, gelukkig zijn de kinderen in de auto in slaap gevallen die kunnen we gelijk boven in bed leggen. Nog even rustig zitten en timen, ja toch echt wel heel regelmatig de weeën maar niet pijnlijk.

 

Verloskundige bellen en komt gelijk langs. Ze had eigenlijk al vakantie maar door drukte (lees een andere hypnobaby) en de beloofde badbevalling heeft ze die even uitgesteld. (nee ik voel geen druk)

 

 

Wat wil je wel of niet toucheren. Doe maar wel ben toch nieuwsgierig. Prima 5 cm en door het toucheren gelijk meer prikkeling.
Het is bloedheet dus ik ga naar buiten en Vincent gaat het bad vullen en buiten kaarsjes aansteken want het wordt langzaam donker. Wauw wat een mooie plek om te bevallen. De kraamhulp die de eerste 2x ook bij ons was en al op ons telefoontje zat te wachten wordt gebeld. 9 uur gebeld 11 uur kraamhulp aanwezig. Het bad is gevuld. We zijn er klaar voor! Hup bad in de weeën zijn er om de 3-4 min.

 

Ik het bad in (poeh dat is warm) en…weg weeën. Whaaaat neeeee mijn kamer zit vol met de verloskundige de kraamhulp en stagiaire, die verwachten toch echt een baby. Wat zullen die denken als ze hier moeten wachten.
Snel een kolf gepakt ,ja het enige bewezen hulpmiddel dat het proces kan versnellen. Een min gekolfd en een wee zo hoog als een tsunami. En…shit dit is dus een rug WEE.

 

Toen wist ik weer wat weeën waren. Stevige en effectieve weeën die mijn kindje naar buiten brengen. Ik heb verschillende standjes aangenomen. Buiten in de tuin op de gymbal naar binnen in bad op de wc op de bal enz enz.
Toen in bad mijn rust kunnen vinden met af en toe een heerlijke pauze waarin ik gewoon een min sliep. Pijnlijk een rugwee maar ik voelde heel goed wat mijn lichaam aan het doen was. Kon mooi met de J ademhaling mee bewegen. En toen in een wee een plop de vliezen sprongen open en 2 ademhalingen erna was het hoofdje geboren. Nog even en ik kan haar vast houden.

 

 

Al die tijd heerlijk in mijn eigen bubbel niemand heeft iets gezegd of fysiek gedaan. Ze hebben toegekeken en vertrouwen gegeven.
Ik en mijn mantra de baby en je lichaam weten hoe het moet laat ze hun gang gaan.

 

De volgende wee komt snel, nog een J ademhaling en mijn mooie kleine meisje is geboren en word door haar vader opgevangen. Hij houd haar nog even onder water zodat ik haar kan aanpakken. En dan een klein wezentje met grote, nog donkere, ogen kijkt me van onder water aan. In alle rust mag ze naar boven komen. De placenta laten we nog even zitten zodat ze niet gelijk alleen maar zuurstof uit de lucht moet halen maar nog een beetje van de placenta krijgt.
En dan kan ik haar goed vast houden nog helemaal wit en glibberig door de huidsmeer maar zo zacht en warm.

 

Daar is ze dan ons kleinste meisje Pimme geboren 7-7 om 3 uur.

 

 

Ik heb nu wel wat bloedverlies wat ik toch spannend vind omdat bij mijn oudste Blisse een stukje van de placenta was blijven zitten. Maar nu niks aan de hand de placenta werd snel geboren. Inmiddels had Pimme haar eerste slag van de breastcrawl al gemaakt wat heel soepel verliep. Haar instinct vertelde wat ze moest doen en het aanhappen aan de borst ging dan ook heel natuurlijk.

 

Inmiddels werd het bad wel koud en mocht Pimme heerlijk tegen papa kangaroeën terwijl ik verzorgd werd.

 

Ik wilde graag zelf de navelstreng door knippen (ik dacht dat helpt misschien alvast voor de mentale navelstreng voor over een jaar of 20 ;). Maar joh dat is nog best lastig als je lijf vol gepomp zit met natuurlijke endorfines is het moeilijk om je hand stil te houden. Maar het is gelukt we hebben een hele mooie bevallingservaring erbij. Dit was een mooie afsluiting. 3 mooie prinsesjes op een rij.

 

Wat ben ik trots op mezelf en mijn lichaam, op Vincent die me zo goed in de gaten houdt en feilloos door heeft wat ik nodig heb op dat moment. Maar vooral op mijn meisjes, mijn mooie, lieve, ondeugende soms ook vermoeiende maar meestal vrolijke meisjes.

 

Terug naar blog overzicht

Wil je een afspraak maken of wens je meer informatie?

 

Neem gerust vrijblijvend contact met mij op via 0624811371 of mail naar info@bliss-zwangerschapscoaching.nl of vul het contact formulier in.